OMG inspiratie - Er is altijd nog Heilige Grond

Er is altijd nog Heilige Grond

De kerken zijn dicht en de online diensten zijn wat mij betreft de zoutloos-brood-versie van een echt lekker volkorenbrood. Ik ben van katholieken huize en voor mij is het bijwonen van een kerkelijke dienst een zintuiglijke belevenis. Het gaat mij er geheel niet om of de slang in het paradijs ooit links of rechtsaf is geslagen, dogma’s interesseren mij geheel niet. Het gezang, het kaarslicht en de wierook is wat mij kan vervoeren. Als dat er niet is, blijft er voor mij vrij weinig over.

Onlangs besloot ik mijn pc eens op te schonen en trof ik de blogs aan die ik schreef over mijn ‘pelgrimstocht’ langs alle kathedralen en basilieken van Nederland. Ik had jaren daarvoor al vage plannen voor een tocht naar Santiago de Compostella, maar omdat ik opzag tegen volle slaapzalen kwam dat er niet van.

Toen ik op een dag in een reisboekhandel het boek ‘Alle kathedralen en basilieken van Nederland’ van Hugo Kolstee zag, was er een voornemen geboren. Ik ga binnen één jaar al die basilieken en kathedralen bezoeken, dat wordt mijn pelgrimstocht. Daarnaast had ik al langere tijd een bijzondere interesse voor leylijnen. Dat zijn een soort energiebanen, die door de aarde zouden lopen. Je kunt ze vergelijken met de chakra’s in een lichaam. Niet alleen kerken, maar ook kastelen, het paleis op de Dam en zelfs het Torentje van Mark Rutte zouden op kruisingen van leylijnen, zogenaamde leycentra staan. Zouden deze basilieken en kathedralen for a reason op bepaalde plekken gebouwd zijn? Zou er Heilige grond bestaan?

Even wat uitleg: een basiliek is een kerkgebouw dat vanwege zijn bijzondere geschiedenis een pauselijke eretitel en wapen krijgt, waarna het zich ‘basiliek’ mag noemen. Je kunt deze status onder andere herkennen aan een soort roodgele parasol op het altaar. Een kathedraal is een katholieke kerk die tevens de bisschopszetel is van de plaatselijke bisschop. Soms is er zelfs sprake van een kathedrale basiliek. Kolsteeg geeft in zijn boek een bouwkundig omschrijving van deze gebouwen. Omdat hij ooit een camino naar Santiago de Compostella wandelde en dus de stempelkaart die bij deze route hoort kende, besloot hij ook een stempelkaart toe te voegen aan zijn boek. En dat zou ik nu gaan doen: de stempels bij dat boek verzamelen. Een paar forse strepen in mijn agenda en ik was op pad.

Menige basiliek was dicht (ondanks info op de website) of de stempel was zoek. Of er was in de pastorie wel een stempel, maar het kerkgebouw was gesloten. Bij sommige kerken ben ik wel drie keer geweest. Ik heb mijn krachtige voornemen hard nodig gehad. Na driekwart jaar begon mijn tijdschema in de knel te komen en mijn man riep: ”Dan doe je er toch wat langer over. Niemand die het ziet”. Geen sprake van! Ik heb het natuurlijk binnen de gestelde tijd gehaald.
En die Heilige Grond? Wetenschappelijk bewijs heb ik natuurlijk niet. Maar de basiliek van Sint-Odiliënberg, magisch gelegen op een heuvel naast de Roer, bracht mij echt tot ontroering. De basiliek van Oirschot maakte zeer vrolijk, zo mooi gelegen aan het dorpsplein. En de Sint Servaes, een adellijke dame in Maastricht waar op de vroege maandagmorgen (toen er nog geen corona was) speciaal een Servaaslied wordt gezongen, maakte dat ik eens te meer groot respect kreeg voor de plaatselijke gebruiken en gezangen.

Op de meeste plaatsen voelde ik me heel veilig en totaal vertrouwd. Ik kwam er tot rust. Menig keer voelde ik mijn tranen lopen. Niet uit verdriet, maar als een vorm van loslaten, van thuiskomen. Van totale acceptatie.

Ik ben er van overtuigd dat een kerk ook een plek is voor de zintuigen. En nu er geen hoorbaar gezang is en geen wierrookgeur, kun je energie gaan opladen met je zintuigen. Gewoon, ga er maar staan en de grond doet zijn werk. Zelfs als de deuren dicht zijn, kun je energie ervaren.

Christ’l Dullaert

Christ’l Dullaert is jurist en rechtsfilosoof (en ondernemer)